Diversiteit is een feit

Multicultuur volgens Farida Farhadpour

Farida Farhadpour

Farida Farhadpour

Ze speelt piano, rijdt paard, danst de tango en gaat duiken tijdens haar vakanties. Het Mozeshuis in Amsterdam heeft met de Iraanse organisatiedeskundige Farida Farhadpour (48) een kleurrijke nieuwe directeur aangetrokken, die stellig van plan is het Mozeshuis op de kaart te zetten, te gaan praten met tout Amsterdam. En vooral om alle Amsterdammers “jong en oud, man of vrouw, blank of zwart, rijk of arm, hetero of homo” bij haar centrum te betrekken: Farhadpour wil ‘inclusief denken’ (en-en) en daarvoor is een ‘paradigmashift’ nodig: “Niet beginnen bij de verschillen, maar eerst kijken eerst naar wat ons verbindt.”.

Zijn we daarmee niet terug bij het problemen ontkennende multiculturalisme van de jaren negentig?
Farhadpour: “We hebben in Nederland heel lang de weerstand die kan opkomen in de ontmoeting niet onder ogen willen zien. Omdat we zo graag wilden dat het goed ging, dat alles in orde was, dat het leuk zou zijn. De multiculturele samenleving zat vast in het oude paradigma van het of-of-denken. Je was voor of tegen diversiteit. In feite werden de mensen die de weerstand wel voelden en uitten gediscrimineerd. Verbondenheid, verzoening, compassie dat is niet zoetsappig. De echte ontmoeting kan ook een confrontatie zijn, waarbij je een grens stelt: tot hier en niet verder.”
Maar: “Diversiteit ís er. De vraag is niet of we dat al dan niet moeten accepteren. Maar hoe gaan we daarmee om?”

Lees het hele interview op Nieuw W!j

Abdullah Haselhoef

Creatief met regels maar geen fraudeur

Abdullah Haselhoef

Abdullah Haselhoef

Wie kent hem nog: de knuffel-imam die in opspraak raakte, Abdullah Haselhoef? Wat is er met hem gebeurd? Haselhoef zat vijf maanden in voorarrest op beschuldiging van een subsidiefraude van 2,4 miljoen. Maar de rechtbank Den Haag beoordeelde die aanklacht vorige maand als ongegrond en de officier van justitie kreeg een gevoelige tik op de vingers. Het OM werd niet-ontvankelijk verklaard. Hoe verging het de man die na de aanslagen van 11 september 2001 even  gezien werd als de officieuze woordvoeder van de moslims in Nederland? Hoe kijkt hij nu tegen de multireligieuze samenleving aan?

Lees mijn interview met hem op nieuwwij.nl

‘Spreek je uit, theologen’

Leuk interview gemaakt van de week, met John van Schaik, docent en studiecoördinator aan de Hogeschool Geesteswetenschappen Utrecht (HGU). De studies theologie en religiewetenschappen zitten in het slop, maar de HGU is sinds haar oprichting zeven jaar geleden gegroeid als kool. John van Schaik weet wel hoe dat komt. “Het unieke van onze opleiding is dat wij de geest en de geestelijke wereld serieus nemen. Kort door de bocht: engelen bestaan!”

Interessante man om mee te praten. Hij heeft iets dóór waar de academische theologie alsmaar met grote bogen omheen blijft lopen. Soms lijkt hij uit de bocht te vliegen. Zijn verhaal over engelen kan ik ergens nog wel plaatsen, maar levenskracht die de zwaartekracht moet opheffen? “Jezus heeft echt over het water gelopen!”, zegt Van Schaik. Lijkt me stug. Maar anderzijds: waar gaat dat bijbelverhaal, nee, die nieuwtestamentische gebeurtenis, dan wél over? Literaire aankleding om de grootsheid van Jezus tot uitdrukking te brengen? Dat lijkt me weer net wat te mager.

‘Spreek je uit, theologen’, dat is waar John Schaik in feite toe uitdaagt. Laat je niet ringeloren door kerkelijke of wetenschappelijke vanzelfsprekendheden. Neem ervaringen – ook de ongehoorde – serieus. Spreek vrij en onbekommerd over zaken die gewone mensen bezighouden in een taal die gewone mensen verstaan.

Lees het hele interview op nieuwwij.nl

Kun je godsbewijzen aanvoelen?

Nog iets over het godsargument van Emanuel Rutten

Wittgenstein zag filosofische problemen als valstrikken van de taal. Conceptuele verwarring. Daar moet ik aan denken als ik me op de logische hoogvlakte begeef waar Emanuel Rutten zich bevindt met zijn ‘godsargument’ (zie eerdere blog). Wat de echte filosoof volgens Wittgenstein te doen staat, is eigenlijk niet veel meer dan te helpen om uit die conceptuele verwarring te geraken. Een mooi beeld dat hij gebruikt is dat van de wespenval: een glazen fles waar de wesp als vanzelf is binnengekomen, maar bij God niet meer weet hoe hij eruit moet. De taak van de ware filosoof is een therapeutische: de weg wijzen naar de uitgang.
Lees verder

Absurdistisch toneel met een boodschap

Theaterproductie ‘Small World’ van toneelgroep Boogaerdt en Van der Sloot

Scène uit Small World.

Scène uit Small World.

“Leuk is niet leuk” staat te lezen op een bordje omhoog gehouden door een Walt Disneyfiguurtje. We zijn halverwege de theatervoorstelling ‘Small World’ van de toneelgroep Boogaerdt en Van der Sloot.

Als je onbevangen en zonder veel voorkennis tussen het publiek bent terechtgekomen, duurt het even voordat het kwartje valt. Aanvankelijk lijkt de voorstelling pure chaos, absurdistisch toneel. Enkel beeld, beweging, emotie, geen verhaal, nauwelijks tekst, grillig, associatief. Het podium is bezaaid met willekeurig lijkende troep: gekleurd plastic speelgoed, een dixi wc-hokje, dranghekken. De acteurs dragen maskers; er klinkt een snoeiharde beat. Hooliganachtige types scanderen. “Wáár is dat feestje? Híer is dat feestje!” De ruimte vult zich met een vervreemdende project-x-achtige sfeer.
Lees verder

Nieuwe spiritueel is concreet

Nogal wat christenen hebben er moeite mee om nieuwe spiritualiteit serieus te nemen. Zij zien er niet meer in dan esoterie voor ik-gerichte vaagneuzen. Hebben zij een punt? Maar hoe concreet is het christelijk geloof zelf eigenlijk? In Volzin verdedigde ik de stelling: “Nieuwe spirituelen zijn minder zweverig en minder vrijblijvend dan mainstream christenen.”

Lees verder